بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های قديمی‌تر

سلام شاه‌پرك ...

ساناز سيداصفهانی

_ برای من و علی _‌

ثانيه‌ی سياه شاه‌پرك را با خود حمل مي‌كرد

شاه‌پركي كه موجودي نوراني بود

من هم دهان ميله‌ها را گشودم

عقربه به عدد مقرر رسيد

و من

مانند حلزون لغزيدم

باد در گوش‌ام مي‌پيچيد

شاه‌پرك از پشت ميله‌ها پيدا بود

بازش كردم

دم شاه‌پرك به بازدم من سلامي گفت و رفت ... جلوتر از من

و صبر كرد

وقتي به او رسيدم

هر دو بر دوش سكوت ... نرم و آرام

به زير چتر مرموز _ كه چه كوچك بود _ رفتيم.

من موجودي نوراني را در يك لحظه ديدم.

چتر بزرگ مرموز و پرهيجان بود.

چه‌قدر ناشناخته و دل‌سوز و مهربان ...

شاه‌پرك بال‌هايش را باز كرد

_ كه غبارآلوده بود، غبار طلايي _

و شانه‌هاي منتظر من طلايي شد غبارآلوده _

او مي‌گفت: "معنويت در اتاق تو منتظر ماست!"

و ما سوار شب شديم و رفتيم

و زمين به ما سلام كرد،

سلام

é