Maedeh M.

و من به راه‌ام ادامه می‌دهم. سیاهِ سیاه، در حالی که شاخه‌های خشک را می‌شکنم و حتا از دوردست صدای کلاغی نمی‌آید تا در پژواک سکوت برف، خفه و خاموش، شبیه قدم‌های آرامِ من شود تا شاید از رفتن باز بایستم.

و می‌روم. خاموش، و نه خشمگین! و نمی‌دانم پیکر سیاه‌پوش هنوز آرام و خفه دومین ردِپا را کنارِ قدم‌هایم می‌گذارد یا جاده را گذاشته و در کنجی خزیده، مثل همه‌ی دیگران!

و جاده گسترده است. و من مصمم، و تا شب ادامه داشته باشد می‌روم. تا با دمیدنِ خورشید، شاید تاریکیِ درون‌ام با سیاهیِ شب که رنگ می‌بازد برود و نوری هر چند کم‌رمق روشن‌ام کند.

سیاهِ سیاه! یا نه، شاید خاکستری! شاید با تاریکیِ شب یکی شده‌ام و حال آن‌چه درون‌ام هست، ...

نه هیچ چیز نیست. دیگر چیزی در درون‌ام نیست. نه تاریک‌ام، نه روشن. مه‌آلوده! طوری که هرچیزی در آن گم می‌شود.

و برف می‌بارد. و امیدی به صبح نیست، و اميد من به ماندنِ شب، تاریکِ تاریک.

سیاهِ سیاه، حتا هیچ افقی نیست.

و برف سفید، اما تاریک!

دستی بر شانه‌ام احساس می‌کنم.

دومین ردِپا به آرامی از من پیشی می‌گیرد.

و نه سیاه. آرام و آهسته!

و من سیاهِ سیاه به پیش می‌روم،

در حالی که شاخه‌های خشک را می‌شکنم.

و دیگر اولین ردِپا نیست که بر برف می‌گذارم،

که پا در پاقدم‌هایی می‌گذارم که دیگری بر جای گذاشته.

و سیاهی کم‌کم رنگ می‌بازد ...