سال سوم، شماره سی اسفند 1383	دوهفته‌نامه‌ی فرهنگی

حالا حال تن‌ام خوب است،

آن‌قدر که آواز می‌خواند

و همه‌ی لباس‌هايش را دور می‌ريزد

 

مثل کلاغی که

روی تير چراغ برق نشسته است

و هيچ عين خيال‌اش نيست که زمستان است

بالا و پايين می‌پرم، می‌رقصم

و درست يادم نمی‌آيد که

در بهار بود يا زمستان ...

 

حالا مثل تمام خواب‌هايم
در تاريک و روشن فلزی رنگی ايستاده‌ام

و زل زده‌ام به حياط که خوش‌گل است،

که حجم شب را مثل تنی سالم و نقره‌ای بغل زده است

حالا، ...

      حال تن‌ام خوب است

و کسی زير پوست‌اش

وول می‌خورد،

گاز می‌گيرد،

جيغ می‌کشد

و من يادم نمی‌آيد که ...

 

و من هيچ چيز يادم نمی‌آيد

شايد

در خواب‌هايم قدم زده‌ام،

کسی را ديده‌ام ...
_ کسی مرا ديده است؟

نمی‌دانم ...

اما، ...

      حال تن‌ام خوب است

مثل دهان مکنده‌ای سرما را می‌‌بوسم

تمام يخ‌ها
آب می‌شوند
حالا،
من
حال تن‌ام خوب است
و هيچ سه نقطه‌ای مختوم‌اش نمی‌کند