بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های قديمی‌تر

رنگ رؤيا

فاطمه فروزان

fatemeh.forouzan [ @ ] gmail.com

سبزه‌ها زرد شد، خزان سپيد. برف‌ها آب شد. اکنون نغمه‌ها نويد بهار می‌دهند، بهار نويد بارش. باران بر نغمه‌ها و بهار می‌بارد. من شکوفه می‌زنم. نو می‌شوم، با کهنه‌گی‌هايی که از دوش خواهم فکند که مدت‌هاست سنگينی می‌کردند و بر بوم سپيد بی‌لک نقطه‌ی آبی روشنی خواهم نشاند. با خطی سبز و ماهی سرخ و بومی اميددهنده می‌سازم که بنشانم‌اش بر فراسوی بيم‌هايم و ره بسپارم در روشنايی فانوس‌هايی که به روز مزين‌اند و بی که گم‌کرده‌گی در صدايم به فرياد آيد، ترانه‌های گم‌کرده‌ام را زمزمه کنم ... قله‌های برف‌گير دعوت‌کننده می‌خوانَدَم. من بدون آن که آرزويی کرده باشم از کوه می‌پرم و رها می‌شوم در نغمه‌ها و باران. چه گرمای مطبوعی در دل‌ام زبانه می‌کشد: برف‌ها آب شدند. آب سرخی را به گل‌های پژمرده‌ای پاشيد که من شبان‌گاه گريسته بودم و گل‌ها غنچه کردند از عشق. من و پنجره‌ام رو به تو باز شديم. پنجره انعکاس حضور تو را در خود داشت و تو سراپا شوق وارد شدی و من ورودت را به دو چشم ديدم. برف‌ها آب شد، چه باک که دير يا زود؟ و رد پاها محو و ناپيدا شد، چه اهميت به بود و نبودشان؟ بهار حضور توست. به رد پاها چه اکتفا؟

در اين کوير و شن‌های بی‌تاب‌اش رؤيا ديدم يا کويرم کذب است؟

حسرت دست‌ام را به لرزش از نوشتن باز می‌داشت يا اشتياق؟

و بهار حضور تو بود يا رد پاها دليل رفتن‌ات؟ ...

اکنون از انتظار خسته نيستم. بر آن شوق دارم که اکنون نويددهنده است و بغض‌ام اکنون از شعف است. باور کن، از تصور صحنه‌ای که در برابرم تصوير شد و قدم گذاردن بر آن دل‌ام لرزيد و اشکی بی‌تاب شد.

«آسوده بخواب که اکنون رؤياهايم رنگ حقيقت دارند!»

é