بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های قديمی‌تر

همانا ما از خداييم!

مائده م.

moon_ma4 [ @ ] yahoo.com

پا در راه گذاشت. روز بود، و دشت گسترده، و راه روشن.

راه رفت. شب شد. چشمان‌اش را بست.

گرمای دستی بيدارش کرد. راه رفت. شب شد. ترسيد.

روشنای نگاهی آرام‌اش کرد. راه رفت. روز شد.

راه‌های ديگر را ديد، و پاقدم‌ها را. مردم را ديد. روز بود.

راه رفت. غبار جاده بر بدن‌اش نشسته بود. دستی به لباس‌اش کشيد.

گرد و غبار که مي‌ريختند، هوا روشن و روشن‌تر مي‌شد. شب نبود؟

غبار که از لباس گرفت، همه جا را روشن ديد.

انا لله و انا اليه راجعون!

é