بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های قديمی‌تر

كرشمه واژه

زيبا كاوه‌ای

ziba_kavehi [ @ ] hotmail.com

به بهاری كه در Shey می‌وزد!

بانوی بهار از در می‌آيد / موهای باران‌زده / زير شالی از شكوفه‌های گيلاس / لب‌خند می‌زند.

سال‌های طولانی پيش از اين / روی ابرهای پرواز گذشته از در خانه‌هايی بسته / از او

آوازهای لكنت گرفته روان می‌شدند / و هم‌قبيله‌گی چهره‌هايی كه من نبودند دنيا را يك‌دست می‌كرد.

_عشقی ساده و مستمر / لابه‌لای قصه‌هايی كه ناديده مانده بود _ جان می‌گرفت

رؤياهای فراموش شده بيدار می‌شدند / خسته‌گی با نفسی عميق از خانه می‌رفت / آفتاب سخاوت‌مند و ...

قدم به هر كجا گذاشته بود / به هر رنگ و چهره ای / شادی از پوست آدم‌ها جوانه زده بود / ساعت‌ها به انتظار ثانيه شمرده بودند / آدم‌های زمستان گرم

آدم‌های هميشه‌گی / با همان انتظارهای كوچك و بزرگ / با همان ادعاهای عجيب

آدم‌هايی كه می‌خواستند لقمه‌ای روی سفره‌ی خالی‌شان بگذارند / سفره‌هايی كه دعايی

/ آدم‌هايی كه مرگ به هنگام خود را آگهی می‌كردند

/ زنانی كه گلوی بر آمده را با خجالت و حسرت می‌پوشاندند.

/ شاعرانی كه از زنده‌گی يك شب بلند می‌خواستند / اشاره‌ای از بهار و ليوانی چای ...

كودكانی كه از لمس او رشد می‌كردند / و فردای زنده‌گی بودند

مردانی هم‌سنگ پدران‌شان / زنانی هم‌قامت مردان ...

مادرانی كه گيسو به بهار بخشيده بودند /

شانه‌های دانه طلا در صندوق‌چه‌ی نوروز ...

خانه‌هايی كه بوی نفس تازه می‌گرفت

نشانی‌ها گم بودند / سهم يك‌سانی از آب و ترانه و نسيم / آسمان برای آدم‌های بی‌ستاره / شفافيت برای آينه / آوازها هم‌نوا / دريا تعبير خواب خوش بيابان / و تن درختان باغ در بلوغی ملتهب / روسری دختران روستايی در باد می‌رقصيد / ترانه‌ی خاموش می‌خواند / سكوت

می‌خنديد. / پيران قبيله چشم‌هاشان را پاك می‌كردند كه اين بهار هم ...

آفتاب از پرده اجازه نمی‌گرفت / گوشه‌ی همواره تاريك  نور می‌خاست، خسته از گوشه‌ی آرزو دست دراز كرده بود

ستاره‌ها روشن بودند / شاعران كورسوی بشر / شعرها عاشقانه / ترانه‌ها پر از صدای شادمانه‌ی دريا / زنده‌گی تاب می‌خورد / زنده‌گی می‌شد يك پرنده‌ی هزار بال نغمه‌پرداز /

موج بر می‌داشت / می‌رفت تا لبه‌ی افق / می‌تابيد / باز می‌گشت / می‌رفت / می‌آمد

(ساعت‌ها نگاه‌اش می‌كنم

بی‌كلمه‌ای

طلسم می‌شكند آن زمان كه بشنود

دوست‌ات ...)

بانوی بهار بر می‌خيزد /

هنوز خانه‌های زيادی به انتظار دقيقه‌اند / هنوز كودكانی كه بادبادك‌های رنگين درست می‌كنند / زنانی كه كوچه را جارو زده‌اند / و مردانی كه فراموش كرده‌اند زنده‌گی پابه‌پا نيامده با آن‌ها /

سال‌های مثل هميشه و
انتظاری كه رنگ می‌زند به روزهای بارانی /

شال شكوفه‌ی گيلاس بر سر / و دستانی پر از اشتياق

نمی‌شود نشست / بايد رفت

بانو می‌گذرد /

زير لب می‌شنوی كه می‌خواند:

هنوز كارهای زيادی مانده است / كارهای بزرگی هنوز!

é