بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های قديمی‌تر

لانه‌ی لب‌خند و كلام

ايليا ديانوش

ilia_dianoush [ @ ] yahoo.com

گفتم: "سخنی به لب آر

گله‌ای كن تا گلايه‌ای گذارم."

لب گشودی و طوماری به طمأنينه خواندی

نه تو را گله‌ای بود و نه مرا گلايه‌ای!

و چون هميشه ديگر بار

دل به كلام‌ات پر كشيد

گفتم: "اينك لب فرو بند و مرا

به لب‌خندی ميهمان كن."

لب فرو بستی و لب‌خندی بر آن نشاندی

ناطقانه‌تر از هزار عاشقانه‌ی من

وان‌گاه لبان‌ام

به ستايش و سپاس

در آن لانه‌ی كلام

در آن لانه‌ی لب‌خند

لانه كردند

é